Boosheid

Dr. Phil Mc Graw, die door vele deskundigen in de geestelijke gezondheidszorg wordt gerespecteerd, heeft het verschijnsel boosheid uitgesplitst in 3 gemoedstoestanden:

- verdriet,
- angst,
- frustratie.

Zij zitten verborgen achter de boosheid en zijn de oorzaak van de boosheid.

A is boos op B. Over het algemeen voelt B die wordt geconfronteerd met de boosheid van A, zich aangevallen. B is geneigd te denken dat de boosheid van A werd veroorzaakt door een ernstige fout van B zelf.

Is dit terecht? Heel vaak niet. Stel: Een ober laat een groot  dienblad vallen doordat een klant plotseling opstaat. Een ober moet met onverwachte bewegingen van klanten  rekening houden. De ober scheldt de klant de huid vol. Dit doet de klant niets, want de gedachte is dat hij meespeelt in de opname van een scene voor Banana Split.

Voor het zelfde geld is een situatie die hierop lijkt niet gespeeld en is onduidelijk wie de schuld heeft. De ober is erg boos om zichzelf vrij te pleiten. De klant beseft dit en denkt: “Het maakt niet uit wie hieraan schuld heeft, ik help wel even mee met opruimen, anders krijgt hij problemen met zijn baas”. De ober stond al niet bekend als een van de onverstoorbaarste, maar zo groot was deze fout ook weer niet. Ook hier bepalen de gedachten de gevoelens.

De ober is boos. Dus
1. hij is verdrietig: hij ervaart verlies (van zekerheid)
2. hij is bang: hij voelt zich bedreigd (inzake de toekomst)
3. hij is gefrustreerd: hij heeft verwachtingen (over de mogelijke concrete gevolgen voor zijn toekomst)

Overdreven, want zó vaak maakt hij geen grote fouten.

De klant hoeft zich niets aan te trekken van de boosheid van de ober. Boosheid heeft alleen iets te maken met de boze persoon zelf. Hij of zij hoeft niet boos te worden.  In plaats daarvan kan hij zijn gevoelens van verdriet, bangheid en frustratie onder ogen zien en relativeren met de juiste gedachten.

Opmerking
De boosheid moet een functie hebben, anders was die er niet. Iemand die zijn boosheid in gezelschap uit, roept impliciet, onbewust en dwingend de hulp in van zijn omgeving, vanuit onmacht. De ontlading is een eerste middel tot een oplossing (via aandacht zoeken en verwerken) en komt in de plaats van het “kinderlijke” huilen.